มีเพื่อนสนิทผมคนนึง ถ้ามองจากภายนอก ใครเห็นก็ต้องอวยยศให้ว่าแม่งโคตรเจ๋ง ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เงินเก็บเพียบ คอนเนคชั่นแน่นปึ้ก ชีวิตในสตอรี่ไอจีคือดีงามไปหมด กินหรู อยู่สบาย รถหรู นาฬิกาแพงๆ มีครบทุกอย่างที่สังคมบอกว่า “นี่แหละคือจุดสูงสุด”
แต่รู้อะไรไหม? ความจริงที่ซ่อนอยู่หลังภาพจำพวกนั้น คือคำพูดที่มันเพิ่งระบายกับผมว่า…
“กูเหนื่อยหว่ะ หมดแรง ไม่อยากทำอะไรเลย ทุกอย่างมันดูผิดเพี้ยนไปหมด”
ผมก็มานั่งคุย นั่งวิเคราะห์กับมันอยู่นาน คำถามที่น่าสนใจคือ ทำไมคนที่สังคมตีตราว่า “สำเร็จแล้ว” ถึงได้รู้สึกพังทลายอยู่ข้างในขนาดนี้?
คำตอบที่โคตรชัดเจนและเป็นแผลใหญ่ที่สุดของมันเลยคือ ทุกการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต มันไม่ได้เลือกเอง
มันเอา “ค่านิยม” และ “คำตัดสินของสังคม” มาเป็นเกณฑ์ หรือพูดง่ายๆ คือ มันยืมเข็มทิศของคนอื่นมาใช้นำทางชีวิตตัวเอง
- เรียนคณะนี้สิ สังคมยอมรับ
- ทำธุรกิจนี้สิ ดูเท่ ดูรวยไว
- ซื้อรถคันนี้สิ คนจะได้เกรงใจ
พอเราเอาความคาดหวังของคนอื่นมาเป็นเป้าหมายหลัก เราอาจจะได้เสียงปรบมือจากคนรอบข้าง ได้การยอมรับจากคนที่ไม่รู้จักตัวตนเราจริงๆ ด้วยซ้ำ แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือ “ตัวตน” ของเราเองที่หายไป และความเหนื่อยล้าที่กัดกินอยู่ข้างใน เพราะเรากำลังวิ่งมาราธอนในเส้นทางที่เราไม่ได้อยากจะวิ่งตั้งแต่แรก
เอาจริงๆ นะ ผมว่าต่อให้เราวิ่งไปถึงเส้นชัยเป็นคนแรก แต่ถ้ามันเป็นเส้นชัยของคนอื่น เราก็ไม่มีวันภูมิใจกับมันหรอก
Leave a Reply